نه اشتباه نمی کنی

کسی غیر از تو

در کوچه ها ی آینه

آواز دیر سالی را مترنم نمی شود

همین که

بر نیمکت پارک بنشینید

با مردان موبرفی

به رویاها ی قدیمی برگردید

اطلسی ها

نوازش ات کنند

دود پای نواره ها

چشمانت را به بازی بگیرند

خوب است

احساسات ارغوانی ات

اگر بازیگوشی کنند

آینه ها می شکنند

و تو

هجده ساله می شوی. (ناهید یوسفی)

تو را به اندازه ی تمام نفس هایی که تا بحال کشیده ام و خواهم کشید دوستت دارم.

تورا به اندازه ی تمام پلکهایی که تا بحال زده ام و تا آخر عمر خواهم زد میپرستم.

تو را به اندازه ی تمام چیزهایی که تا بحال دیده ام و خواهم دید فریاد میزنم.

و تو را به خاطر همه ی مهربانیهایت که از من و ما دریغ نمیداری و نخواهی داد شکرت میکنم . مولای من ! عزیز من ! خدای من! دوستت دارم.

خاک عاشقی می داند.

گریه می کند،

رنج می کشد،

و صبر میکند.

سر به آستان مرگ می گذارد.

بر شانه هایش می گرید، اما نمی میرد.

خاک عاشقی صبور است.

بر برگهای پائیز بوسه می زند.

تقدیر جهان را عوض می کند.

جوانه ها را بیدار و درختها را خواب می کند

اما خود هرگز نمی خوابد.

خاک عاشقی صبور است

       که سالها و سالها برای آسمان صبر می کند

                                     و من همانم که از خاک آمده ام

                                           چون خاک روزی صبوری را خواهم آموخت ....

                                                                                  جبران خلیل جبران

بیاد آشنایی که برام این رو میل زده بود مینویسم:

شما یادتون نمیاد موقع امتحان باید بین خودمون و نفر بغلی کیف میزاشتیم رو میز که تقلب نکنیم.

شما یادتون نمیاد که چه حالی ازت گرفته می شد وقتی تعطیلات عید تموم داشت تموم می شد و یادت می آمد پیک نوروزیت را با اون همه تکالیفی که معلمت بهت داده رو هنوز انجام ندادی واقعا که هنوزم وقتی یادم می یاد گریم می گیره.

شما یادتون نمیاد، بازی اسم فامیل. میوه:ریواس. غذا:ریواس پلو…..! شما یادتون نمیاد دبستان که بودیم معلم بهداشت یه ساعتایی می اومد با مدادامون لای موهامونو نگاه می کرد.

شما یادتون نمیاد، تو نیمکت ها باید سه نفری می نشستیم بعد موقع امتحان نفر وسطی باید میرفت زیر میز.

آرمان بدون عمل خیالیست باطل

و

عمل بدون آرمان کابوس است.

در باغ می برند چراغانی ات کنند

تا کاج جشنهای زمستانی ات کنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن میروی

شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه ای است که قربانی ات کنند.

(فاضل نظری)