جمعه ما تهران بودیم برای امتحان رفته بودم با برادرم. واقعا؛ برای مامان جونم دلم تنگ شده بود. با اینکه روز جمعه بود و خیابانهای تهران خلوت بود ولی باز میشد حس کرد که در روزهای دیگه ی این هفته چقدر این خیابانها دنبال یه نفس راحت هستند. کاریش نمیشه کرد شهر صنعتی یعنی این دیگه. خلاصه خوب بود چون داداش عزیزم ما رو برد امامزاده صالح و جاتون  خالی زیارت . بعد رفتیم داراباد. اونجا هم قشنگ بود ولی گاهی کسانی رو میشد دید که به حقوق مردم بی اعتنا هستند و فقط انگار زمین و زمان خلق شده برای اونها و بقیه حق ندارند. خدا از این آدمها نمیگذره حتی اگه مردم بگذرند که باز جای شک داره. بله حق الناس را باید بیشتر از اینها بشناسیم . خلاصه بعد آمدیم . بیشنر دلم برای داداش جونم تنگه که تو تهران مجبوره کار کنه. خدا کمکش کنه. یعنی همه رو در دنیا کمک کنه. انشا اله

 من و او همسفری یکدل و یکدانه شدیم

همره دلشدگان راهی میخانه شدیم

قدمی رنجه کنید و در ما بگشایید

طرب اینجاست بیایید که پیمانه شدیم

یا رب نظری بر من سرگردان کن

لطفی به من دلشده حیران کن

با من مکن آنچه من سزای آنم

آنچ از کرم و لطف تو زیبد آن کن

بله دیروز دهم خرداد ۸۹ شمسی در حالیکه یک کشتی برای کمک به غزه عازم بود تحت حمله اسرائیلی ها قرار گرفت و بیست تن از افراد آن کشته شد و از بقیه نیز خبرهای دقیقی در دسترس نیست. اینجاست که به حرف پیامبر اکرم (ص) میرسیم که میگوید جامعه با کفر میسازد اما با ظلم جامعه ایی دوام نمی آورد.بله این ظلم آشکاری است به من و تو. تنها میتونم از این طریق حرف خودم رو بزنم. مرگ بر اسرائیل و سردم داران کفر و جنایت. و درود بر آنان که در راه آزادی اسلام و قرآن می جنگند و حتی جان خود را تقدیم انقلاب حسینی می کنند.

دردم از یار است و درمان نیز هم

دل فدای او شد و جان نیز هم

آنکه میگویند آن خوشتر ز حسن

یار ما هم این دارد و آن نیز هم

امروز تو کلاس بحث کردیم. البته هر کی نظر داد . بعضی بچه های کلاس ما عقیده داشتند امکانات شهر ما کم است.و عده ایی از محرومیت زنان شهرمان گفتند. هر چند من اصلا؛ با بچه ها بحث نمیکنم ولی گفتم هیچ هم امکانات ما کم نیست چرا که در هر خونه ایی لااقل یه دانشجو پیدا میشه و این یعنی اینکه ما بدنبال رشد و ترقی هستیم. شاید به نظر عده ای چادر و امثالهم در ظاهر مانع آزادی عمل ما شده باشه. ولی ما هر چی بدست آوردیم از این چادر و این شهر با امکانات محدودش است.شاید حالا در شهر ما نشه راحت با هر کس رابطه داشت یا کلاه گذاشت و بیرون رفت یا پیاده روی با بچه ها رفت و دوچرخه سواری کرد و تو پیست اسکی داد و هورا کشید و ... اما کاش خودمون رو جای مادر و پدرهامون بزاریم که حتی اجازه ی تحصیل هم نداشتند و گاه بعضی ها از ته دل آهی میکشند و میگند کاش ما هم سواد داشتیم تا قرآن و کتابهای دیگر را میخواندیم. بله کم هست اما کاش ما از این همه کتاب و بحث و اینترنت بیشترین و بهترین استفاده رو بکنیم و برای خودمان امکانات را محدودیت ندانیم.نمونه اش هم در شهر من و تو کم نیستند که از محدودیت حرف نمیزنند و براه زندگی با نیروی مضاعف ادامه میدهند. من هم دوست دارم با همه ی محدودیت و کمی داشته هام به هدفهام برسم. انشااله شما هم برسد.

دوست دارم من هم یکبار دیگر از زبان امام عزیزم بگویم که بله براستی که خدا خرمشهر را آزاد کرد. خدایی که غیرت ما ایرانیان را در رگهای رزمندگانی بجوش آورد که از ما بودند و از خون آنها هنوز در رگهای ما جاریست و یکبار دیگر داد خواهیم زد که ما ایرانی هستیم و یک وجب از خاک کشورمان را به شما نااهلان روزگار نخواهیم سپرد حال چه این نا اهلان از داخل کشور باشند چه وطن فروشان خارجی.