امسال تصمیم گرفتم که به نوروز و بهار و عید و خلاصه به همه چیز بی توجهی کنم کارام هم زیاد بود و حوصله ی خودم رو نداشتم چه برسه به نوروز و جشن...

ولی دیدم نه نمیشه درختها بی آنکه بهار اومده باشه شکوفه باران شدند گنجشکها از سر و کول هم بالا میرند و زمین از سبزه ایی پرشده که من رو مدهوش کرد و آدمها رو دیدم که میدوند تا به کاراشون برسند اونوقت من چرا بی توجه باشم من که احسن الخالقین هستم من که جانشین خدا در روی زمین هستم چرا نسبت به روز آفرینش خودم و دیگر آدمها بی توجهی کنم آخه نوروز به قراری روز آفرینش آدم و حواست. خلاصه ابر و ماه و خورشید و فلک در کارند تا تو مریم عید بگیری نه به این معنی که دلت رو انبان خوراکی ها کنی نه به ین دلیل که لباس نو بپوشی نه نه نه به این دلیل که آدم باشی . پا شدم و به مادر در تمیزی خانه کمک کردم و برای آمدن عید و ظهور آدمیت به استقبال بهار نشستم و منتظر شدم.

 دلم یه لحظه برای سال ۸۸ سوخت که داره میره و بعد گفتم دلم برای خودم بسوزه که چه روزهایی رو در این روز از دست دادم و نتونستم برنامه ها و کارهایی که میبایست انجام میدادم رو انجام بدم یا شروع کنم یا تموم کنم. بعد از خدا خواستم منو ببخشه که برای یک سالی که به من داد و من از اون استفاده نکردم حلالم کنه. بعد دلم برای خودم و آینه های غبار گرفته ی دلم تنگ تنگ شد طوریکه برای خودم و دلم دلم گرفت. چقدر من از چیزهایی که دوست داشتم عقب موندم یا ... خدایا دلم رو غبار دنیا گرفته کمک کن غبارش رو بشورم و با دلی پاک و تازه برای عید به سراغت بیام. عاشقانه دوست دارم و می پرستمت منو تنها نذار .